Einhverra hluta vegna þutu einkunnarorð Manson og þeirrar fjölskyldu upp í hugann eftir lestur fyrstu ljóðlínanna…en runnu svo út í sandinn….annars svona lala ljóð, ekki slæmt en heldur ekkert afburðaljóð….er kannski, að mínu mati full mikill ,,aumingja við“-tónn…mér finnst það virka betur ef að dregið sé úr og jafnvel fjallað um slíkt af hlutlægni, því þá neyðist ég til að ,,horfa upp á” eineltið…en fyrir vikið hverfur tilfinningamiðlunin….æ, það er alltof erfitt að finna einhvern milliveg:-P