ok…í fyrsta lagi er ljóðið í 2.p.et. sem virkar mjög vel á mig….lesandinn er fyrir vikið nær ljóðinu (´´i stað þess að það sé einhver ,,ég“ sem segir sífellt hvernig sér líður, þá er komin ,,þú” sem segir lesandanum hvernig honum á að líða(þó svo að við vitum að 2.p.et. er oftast ávarp höfundar til síns sjálfs, meðvitað eða ómeðvitað))…myndmál er nokkuð gott, en verður svilítið hlutdrægt(hltudrægni í lýsingum virka yfirleitt ekki vel á mig, en það er náttúrulega bara persónulegt)…þú notar...