Ég skil hvað þú átt við með þessum andartökum. Það kemur fyrir að það rennur upp fyrir manni ljós, maður áttar sig á því að maður er lifandi hér og nú, og að maður er þáttur í einhverju óendanlega stórkostlegu fyrirbæri, sem er lífið og alheimurinn, og við erum ekki mörg og ólík heldur eitt. Tíminn er ekki lengur þýðingarmikill þáttur, því þetta augnablik varir aðeins núna, ekki áðan og ekki á eftir, og það getur varað endalaust. Maður dregur að sér andann og nýtur augnabliksins, finnur...