Ljóðstafir og kenningar eru ein elstu stílbrögð íslenskrar ljóðlistar. Rímið, sem svo mörg hugaskáld eru svo hrifin af, kemur ekki inn í tungumálið fyrr en löngu eftir landnám, en ljóðstafir fluttust hingað með fyrstu landnámsmönnunum. Eigum við að gefa skít í slíkt? Eigum við þá ekki líka bara að brenna restina af bókmenntaarfi þjóðarinnar, öll handritin og þjóðsögurnar? 'A meðan til er fólk sem hugsar svona um arf íslenskrar ljóðagerðar, verður aldrei til neitt nýtt, því til að breyta...
Hugi notar vefkökur til að bæta notendaupplifun á vefsíðunni og greina umferð um hana.
Einnig hefur Hugi uppfært persónuverndarstefnu sína. Skoðaðu stefnuna hér..
