Besta skilgreining sem ég hef heyrt um “fullkomleika” er einhver sem er algjörlega samkvæmur sjálfum sér, þ.e.a.s. hugsun, orð og verk eru alltaf, allann tímann í algjöru samræmi og breytast aldrei, sama hvað á dynur. Þannig að ég held að Guð hafi skapað manninn fullkominn en með því að gera það sem hann mátti ekki, þá valdi hann að verða ófullkominn og er búinn að vera þannig síðan, ég hef alla vega oft verið ósamkvæmur sjálfum mér, og líklega hafa allir verið það einhverntímann.