“Hamingjan sem hvarf svo brátt” Þú komst og vaktir löngu liðið mál Úr leiðindum upp þú vaktir mig Er komstu djörf og kveiktir frygðar bál fyrr ég þekkti ekkert fljóð sem þig! Kátt í gleði til dreggja drukkum skál þá drengsins hjarta barðist ótt. Munnur titraði, erti tungan hál Tendraði að nýju lífsvilja, þrótt. Fyrir mér var kvöldið firnamikið mál Fyrir þér enn ein rauðblá nótt! Langt er nú og liðið síðan Léstu orð þín falla köld Fell þá líf mitt og líðan frá háu gengi þetta kvöld Orð þín...
Hugi notar vefkökur til að bæta notendaupplifun á vefsíðunni og greina umferð um hana.
Einnig hefur Hugi uppfært persónuverndarstefnu sína. Skoðaðu stefnuna hér..
