Er þetta ekki dálítið dapurleg lífsskoðun? Getum við þá ekkert gert ef búið er að ákveða stöðu okkar? Hvernig getum við vitað að við séum hæf í “stöðu okkar í her guðs”? Hver ákvað stöðu þeirra sem eiga erfitt líkamlega og andlega? Hvað held ég? Ég held að þessi skoðun geri mann niðurdreginn og þunglyndan og að það sé hægt að sanna að hún sé ósönn.