mér finnst þetta frábært ljóð… sértaklega: “Ég var að hugsa að bjóða honum í kaffi en hann virðist vera þögla týpan hann segir aldrei neitt” og “Það er skrjáfrið í vindinum sem kemur upp um hann skrjáfrið í sálinni lætin í vitundinni þessi vitund sem vill lifa að eilífu. ” Þetta er flott og svolitið skondið ljoð ;)
þetta er sko texti við lag, þannig það kemur svolitið asnalega út að lesa hann bara svona, en allavega væri gott að fá álit á þessu, svo maður sé ekki að rembast við að tjá sig í ljóðaformi og svo sökkar maður bara :þ
Hugi notar vefkökur til að bæta notendaupplifun á vefsíðunni og greina umferð um hana.
Einnig hefur Hugi uppfært persónuverndarstefnu sína. Skoðaðu stefnuna hér..
Hugi notar vefkökur til að bæta notendaupplifun á vefsíðunni og greina umferð um hana.
Einnig hefur Hugi uppfært persónuverndarstefnu sína. Skoðaðu stefnuna hér..
