Ég er einmitt einn af þeim sem gætu passað við þessar lýsingar. Þetta er ekki beint feimni heldur frekar áhættufælni.
Alltaf þetta “hvað ef” sem angrar mig ef ég verð hrifinn af stelpu, sérstaklega ef hún sýnir mér áhuga, þá dreg ég mig alveg í hlé.
Svo hugsa ég bara að einhverntíman seinna muni ég kannski hitta þá fullkomnu og fer að gera eitthvað annað.
Ákveðin sjálfsblekking, hvernig ég læt, (eða er það sjálfsblekking ef ég er meðvitaður um að það sé sjálfsblekking?) en ég tel mig samt ekki hafa bitið í súrt eplið þegar guð var að útdeila geðrænum vandamálum.
En já, ég get lofað þér því að þinn er alveg meðvitaður um þetta, hann bara gerir ekkert í því.