Þetta samdi ég er ég var 17d-ján-18d-ján-eða 19d-ján, inni á milli veggja í Parardísar görðum okkar Íslendinga er eru austur á landi, svona sá ég hlutina þar þetta nær ekki hringrás vegna þezz að menn eldast og deija, það er ekki hægt að sjá líf fyrir sér sem eilífðar vel, en ég sá hanaeinu sinni fyrir mér í huganum en gleimdi því strags, sama skeði og er ég uppgvötaði tilgang lífsins en líklegast heldur fór að lifa eftir viskuni er mér var gefið, tríó lífsins spilar í hringi, sama lagið, það skiftir aðeins um tónteguund.

Kominn á Parardísargaðrðinn
enn eina ferðina.
Hristir haus og glottir
framan í strákana
sjáiðþið hver er mættur ha

Tendrað er í feitum stert
velkominn heim drengur sega þeir gömlu
um leið og þeir klappa honum á bakið
vonandi líður þessi fljótt og vel hjá þér-bæta þeir við

Það er sitið inn í klefa
sagðar fornar frægðar sögur
um tíma sem voru líklegast ekki til
nema þá í huga sögu mannsins

Árinn þau líða misjafnlega vel
og dag einn langþráðann arkar hann út á veg
með sinn 1000und kall í vasanum
í huga sér segir:
HINGAÐ KEM ÉG ALDREI AFTUR

aaa en einn daginn mættur í garðinn
hehe enn eina ferðina
hristir haus og glottir tannlaus
framan í karlana
Sjáiðþið hvur er mættur.