Ég held að það sé mismunandi eftir persónum. Sumir laðast bara að öðrum aðilum til að fjölga sér, aðrir myndi sterk tilfinningarík sambönd sem snýst um margt annað en að fjölga sér bara.

Karlmenn sem eru mest á því að geta bara börn með sem flestum konum og hafa lag á því að láta þær sjá um uppeldið meðan þeir eru fjarverandi eru auðvitað langalgengustu karlmennirnir, þar sem gen þeirra eru auðvitað útbreiddust og algengust. Á tilfinningaleysinu og blekkingafærninni græða þeir og á því er hægt að þekkja þá.
Þess vegna er best fyrir hverja konu að sigta þannig skíthæla út og ef henni er annt um þróun mannsins, að drepa þau börn sín sem hún með slíkum mönnum.

já, ég er að vissu leyti sammálað þessu. við löðumst að hvoru öðru í þeim ómeðvitaða tilgangi að fjölga mannkyninu. fólk sækist allra mest eftir því að fjölga sér og halda genum sínum gangandi.
ég hef líka heyrt þetta, að fólk laðist að aðila með eiginleika sem það hefur ekki, en ég held að það geti ekki passað. par sem á ekkert sameiginlegt er glatað par. þau þurfa að hafa eitthvað sameiginlegt til þess að geta notið þess að vera saman. útlit hins aðilags passar bara við kröfur annars.

Það er alveg augljóst að við löðumst ekki að öðrum aðilum eingöngu til að fjölga mannkyninu. Ef svo væri ættum við varla samkynja vini eða hvað? Svo er líka ekki endilega eðlilegt að sækjast eftir eiginleikum sem mann skortir, til dæmis er ekkert vit í því að eltast við feitt fólk bara af því að maður er mjór eða laðast að heimsku fólki ef maður er gáfaður. Það væri þá frekar þannig að einstaklingur reynir að leita af öðrum með svipuð einkenni, vegna þess að hann vill koma sínum erfðaefnum frá sér svo til óbreyttum (tvö eins gen geta ekki ríkt yfir hvor öðru svo þetta sé athugað með hliðsjón af erfðafræði). Allt frá Aristótelisi til heimspekinga sem fylgdu Schopenhauer, t.d. Nietzsche, hafa menn reynt að gera nákvæmlega grein fyrir vinskap og ást með tilheyrandi flokkun o.s.frv. Það er áhugavert allt saman en misgáfulegt jafnvel þótt það sé rökrétt frá sjónarhóli þess fróðleiks sem til var.

Í dag vitum við að því meira sem fólk er samhverfa, því meiri líkur á því að þú laðir að þér maka. Ástæðan er sú að því minni gallar sem eru á samhverfunni, því meiri líkur eru á því að erfðaefnið í þér sé óskaddað. Svitalyktin af fólki sem er mjög samhverft er meira aðlaðandi en ella og það fólk virðist fyrir öðrum oftast fallegra. Við leitumst við gen sem eru í góðu lagi, hvort það séu sérstakir eiginleikar í erfðaefninu sem við leitumst eftir er erfiðara að vita.

Einhverntíma langt langt aftur í fornöld, sendi ég inn grein um Schopenhauer. Þetta er í raun grein eftir Schopenhauer sjálfan, þar sem að hún er að mestu leyti texti eftir hann.

Greinina getið þið nálgast hér.

Kv.
VeryMuch