þetta er bara firir cs:s ekki cs 1,6 k flott
Hans-Ulich Rudel, einn frægasti þýski flugmaður seinni heimstirjaldarinnar. Hann var eini þjóðverjim til að hljóta æðstu gerð járnkrossins; gylltan riddarakross með eikarlaufum sverðum og demöntum. Hann mun hafa grandað nærri því 2000 faratækum, þar á meðal a.m.k. 519 skriðdrekum, 150 skriðdreka með föstum turni, 70 landgöngupramma, 4 brynvarða lestarvagna og 800 önnur ökutæki. Einnig sökkti hann einu orrustuskipi sveimur beitiskipum og einum tundurspilli, plús það að hafa skotið niður 2 Il-2 sturmovik og 7 orrustuvélum. Hann nauðlenti 32 sinnum en náði alltaf að komast aftur heim þrátt fyrir að Stalín sjálfur hafi sett 100.000 rúblu verðlaun fyrir hann. Hann flaug 2.530 ferðir, sem er heimsmet, flestar á Ju-87 Stuku, en undir lokinn flaug hann Fw 190. Eftir stríð hafði hann áhrif á hönnun A-10 árásarflugvélina. Hann dó í Rosenheim árið 1982.
Ferdinand Porsche og Hitler. Porsche studdi Hitler og flokk hans í stríðinu. VW bjallann var t.d hönnun Porsce og þó sá hönnuður væri einstaklega óhenntugur til að hanna stríðsvélar þá var hann í uppáhaldi hjá Hitler til endans. Stutt er á milli viðskipta og pólitíkusanna! Í lok stríðsins voru margir foringjar í her og stjórnkerfi nasistaflokksins dæmdir í Nurenberg en Krupps-veldið, Siemens, VW, Porsche, BMW o.sv.fr. látnir sleppa þrátt fyrir að sækja átti fyrirsvarsmenn fyrirtækjanna til sakar og fyrirtækin sjálf fyrir að nota þræla-vinnuafl og taka þátt í alþjóðaglæpum nasista með samvinnu og þáttöku þeirra í flokknum sjálfum og í fjármögnun hans, auk þess sem þeir höfðu greitt fyrir flutninga gyðinga í útrýmingarbúðirnar og þvi verið grandvísir um helförina. Ástæðan fyrir því að mennirnir að baki Hitler, fyrirsvarsmenn aðal- framleiðslufyrirtækja þýskalands voru ekki leiddi fyrir rétt í Nurenberg var sú að vestur-þýskaland þyrfti að jafna sig og geta verið austur-þjóðverjum raunverluleg “þýsk” ógn með hjálp gömlu fyrirtækjanna sem höfðu grætt á tá og fingri á II heimstyrjöldinni! Í stuttu máli þá var hægt að hengja stjórnmálamennina en ekki viðskiptamennina, því þó þeir fyrrnefndu færu þá væri hægt að skipta um fyrirkomulag í stjórn ríkisins en að krifja efnahagslífið er flóknara, sérstaklega þegar um var að ræða stærstu fyrirtæki í heiminum.