Höfundur:
Dyrlingur
Sjá blogg

Þann:
29. júlí 2010 - 18:55
Fjöldi lestra: 3092
Engin álit

Líkaminn og lífið er okkar hof. Meðvitund okkar er arkitekt þess. Það er okkar vinna að undirbúa, skipuleggja og fylgja eftir það sem við viljum fyrir líkama og líf okkar. Við eigum að viðhalda líkama og líf okkar eins vel og við getum. Svo hægt er að nýta hofið sem best. Fá sem mest útúr því. Meðvitund okkar ber ábyrgð á því hvernig líkaminn og lífið er viðhaldið. Og ég verð nú að segja að undanfarið hef ég verið að fara mjög ílla með líkama minn og líf. Enda buinn að vera drukkna í þunglyndi. Búinn að einangra mig þvílíkt. Það voru margir að tala um að í gær var svo gott veður. Þvílík sól og logn. Ég... leit ekki einusinni útum gluggan. Mér finnst ég vera í frjálsu falli í endalausu svartholi. Fer dýpra og dýpra. Sama hvað ég reyni og reyni eru engir veggir til að grípa í. Ég horfði í spegilinn áðan. Starði djúpt inní augu mín og sá tómleika. Fyrir um ári síðan þegar ég var á fullu í því að vinna að því að byggja upp nýjan og betri Einar í nýju og betra lífi sá ég þetta fyrir og hafði svo mikklar áhyggjur. Þessi hraða og endalausa uppbygging í sjálfum mér síðasta árið. Tvær heilar annir af námi. Þar sem ég notaði hugan minn viku eftir viku. Var í kringum fólk viku eftir viku. Lærði undir próf og náði. Hver einasti virkur dagur var skóli og ræktin. En svo kom sumarið. Ekkert. Allt rifið frá mér. Og þá því að ég var komið svo hátt. Þá var fallið bara lengra niður. Þessu mætti nú líkja við kreppuna og góðærið. Ég fór rosalega hátt upp í lífinu. Andlega og líkamlega. Svo allt í einu var sett stopp á mig. Og ég hrundi. Því grunnurinn var óöruggur fyrir. Og nú er ég hér. Í miðri kreppu í lífi mínu. Sokkinn svo djúpt. En þetta mun lagast um leið og skólinn byrjar. Enda búinn að hlakka til að skólinn byrjar alveg frá því að prófin voru búin. Ég þarf reglu. Ég þjáist af þunglyndi og gríðalegri þráhyggju. Í vetur var ég búinn að notfæra mér þráhyggju mína. Ég var að vinna að ákveðnu markmiði. Hver einasti klukkutími fór í að vinna að þessu markmiði. Verða Hagfræðingur. Svo kom sumarið og þráhyggja mín fer útí rugl því skólinn er búinn. Og þunglyndið rís upp. En ég mun komast yfir þetta með tíma og þolimæði. Með því að rífa í sjálfan mig. Slá mig smá til og neyða mig til að gera það sem þarf að gera. Ég er þvílíkt "neat" freak. Snyrtipinni frá helvíti. Ef það er eitthvað ekki eins og það á að vera þá verður ruglingur inní mér. Fer ég í kerfi. En er nú bara búinn að vera mjög lítið "neat" freak undanfarið. Nenni varla að taka til. Vill bara vera inni einn. Helst ekki eiga í samskiptum við neinn. Undanfarið ár hélt ég að ég væri búinn að lækna mig. Ég allavega var á góðri leið í því. Um daginn hitti ég læknirinn minn og sagði honum frá þessum vanlíða. Og hvað væri að. Inní mér líður mér ílla og í kringum mig hugsa ég ekkert svo vel um. Hann sagði "Þú munt alltaf vera svona." Þetta mun koma reglulega allt mitt líf. Eftir að ég var stúnginn. Var ég metinn 20% varanleg örorka. Persónulega finnst mér það svolítið lágt núna. En ég hef litlar áhyggjur af sjálfum mér og lífi mínu. Ég geri það sem ég þarf að gera til að lifa. Til að þrauka dag eftir dag. Svo mun skólinn byrja aftur. Og mun ég taka þessa reynslu með í námið. Sem sagt, næsta sumar skal ég sko sjá til þess að ég hafi nóg að gera. Með bæði sumarskóla FB og vinnu.
Ég elska kærustu mína hana Ástrós mjög mikið. Og mér þykir rosalega vænt um dóttir hennar hana Elísabet. Og Ástrós veit af mínum göllum. Þekkir mig svo vel. Og hún reynir eins og hún getur að gera gott fyrir mig. Að láta mér líða vel. Og ég er henni mjög þakklátur fyrir það. En það sem er að inni í mér. Er æðri en það sem hægt er að gera í raunveruleikanum.
Svona verður ekki næsta sumar. Það skal ég sko sjá til. En atvinnuleysi á suðurnesjum gerir það að verkum að ég fann ekki vinnu. Og ég fór inní sumarfríið óskipulagður. Með engar áætlanir. Engar rútínur. Ekkert fyrir þráhyggju mína. Þessu má líkja við að ég hafi sett hendina á sjóðandi pönnu. Og ætla ég að læra af þessum mistökum og lagfæra.

En að öðru. Þá er ég og Ástrós að fara í brúðkaup næstu helgi. Á laugardaginn. Eldri bróðir minn hann Sigurður Þorkell er að fara ganga í heilagt hjónaband með unnustu sinni henni Sólveig. Ég er mjög stoltur og ánægður fyrir hans hönd. Þau eiga svo vel saman. Fullkomin fyrir hvort annað. Eins og ég og Ástrós :) En ég er mjög spenntur fyrir þessu brúðkaupi. Þetta verður ekki stór veisla. Aðeins afkomendur ömmu og afa boðið og vinir. En ekki barnabörn ömmu og afa. Systkyni og makar. Verður svo gaman að vera þarna í jakkafötum. Þetta byrjar um 14:30 og verður búið eftir 23:00. Heljarinnar veisla. Það er búið að gæsa og steggja þau bæði. Ástrós sá um að gæsa Sólveig. Og gæsunin heppnaðist mjög vel. Hún stóð sig eins og hetja. Allt fór rétt. Ég sá um að steggja. Og allt gekk vel þangað til... einn af vinum hans ákvað að hann yrði að drekka um hálfan líter af vodka innan við 30 mínotur. Og mér var mjög ílla við þetta. Enda var þetta skipulagt sem skemmtun. En ég því miður setti ekkert útá þetta. Og það endaði með að bróðir minn byrjaði að æla og æla. Og við þurftum að hætta. En hann var látinn gera alskonar verkefni. Þetta var mjög gaman. En þurfti að "cut short" útaf áfengi. Og ég var með þvílíkar áhyggjur af áfengis eitrun. Maður á ekki að drekka svona sterkt, svona mikið, svona hratt. Þegar ég verð steggjaður fyrir brúðkaup mitt og Ástrósar þá mun ég ekki drekka svona mikið. Enda er ég persónulega þvílíkt á móti áfengi og finnst það svo leiðinlegt.
Þessu mætti lýsa eins og anti alcholismi. Andstæða við alcholisma. Alcholistar hafa þessa þörf á að drekka áfengi. Vilja áfengi. Eru veikir fyrir áfengi. Ég þoli ekki áfengi. Finnst það svo óþarfi. Og finnst það sýna veikleika. Tilhugsunin að drekka fær mig til að kúgast. Og þau fáu skipti sem ég drekk. Þá er það bara útaf hópþrysting. Til þess að vera með. Eins og á Ljósanótt í byrjun september. Langar mig að drekka og djamma? Nei. En þetta er þvílík hátíð og skemmtun í mínu bæjarfélagi. Sem þýðir að flest allir sem ég þekki hér, og mjög margir sem ég þekki á höfuðborgarsvæðinu koma bara til þess að djamma. Og er ég ekki algjör asni og félagsskítur ef ég sleppi því? Segi bara "fuckit hef ekki áhuga." Jú.

En þar sem að lífið er eitthvað erfitt þessa dagana vill ég gera það sem ég var vanur að gera fyrir ári síðan. Og það var að láta fylgja jákvæðu setningarnar mínar.
Lífið er yndislegt.
Ég er fallegur að innan sem og utan.
Allt gengur mér í hag.

Takk fyrir.
Kveðja.
Einar.


Breytt: 22:37:04 - 29-07-2010